Film Socialisme (2010)

Direksyon: Jean-Luc Godard
Runtime: 97 mins


JLG... ano nga ba ang gusto mong iparating?

(JLG... what do you really want to say?)

Manila Boy (1993)

Direktor:Arturo San Agustin
Runtime: 119 mins
Mga Nagsiganap:
Robin Padilla bilang DIEGO/MANILA BOY
Tony Ferrer bilang ESCUDERO
Judy Ann Santos bilang NENENG

Upang panimula, hayaan ninyong ilahad natin ang balangkas ng isang tipikal na Pinoy Aksyon Film:

*Ang Bida ay dapat laki sa hirap, ipinaglalaban ang api, at nasa kabutihan. Siya ay imahe dapat ng isang lalaking maaasahan sa kahit anong oras at hindi mayabang. Gusto ng karamihan. May mga oras din na siya mismo dapat ay nakaranas na ng pang-aapi.
*May leading lady, na sexy (minsan kung ang cast ay isang bigating artista tulad ni Sharon Cuneta ay hindi na isinasaalang-alang) at maganda, na mahuhulog ang loob sa pagiging maginoo ng bida, kahit anong oras dapat ay handa sa isang mainit na eksenang sekswal na nagsisimula sa isang mainit na halikan (sa kaso sa mga tulad ni Sharon Cuneta, smack lang).
*May side-kick na komedyante ang Bida; na may ka-partner din na maganda, pero bobang babae.
*Ang kontrabida ay mayaman, impluensyal. Maaaring politiko, pulis, may-ari ng sindikato, o maaaring pinaghalo ang dalawa sa tatlo o pinaghalo ang lahat. May mga goons na pangit at malalakas ang kalibre ng baril. Yun bang unang tingin pa lang, alam mo na na ilegal ang gawain at mga mukhang walang gagawing maganda sa buhay.
*Si leading lady ay babastusin ng mga tambay, darating si Bida, at paggugulpihin ang mga tambay kahit gano sila karami.
*May kidnapping; may mamamatay na nanay, tatay o kahit sinong bahagi ng pamilya; pwede ring may ampon, basta kahit anong dahilan upang maghiganti. Iiyak o manlulumo ang bida.
*Kung kidnapping, tutubusin ang kinidnap sa isang warehouse kung saan magbabarilan ng walang humpay at hindi mauubusan ng bala.
*Ang huling maaksyong eksena ay palitan ng linya mula sa kontrabida at Bida, at barilan. Mamamatay ang kontrabida, may tama ng baril si Bida (banda sa tiyan upang may dahilan upang hawakan niya ito), darating ang mga pulis at huhulihin ang mga goons ng kontrabida na nabaril na kanina ng Bida (pwedeng kasama ng side-kick o ng leading lady na tinuruan bumaril ng Bida habang nagbabakasyon sa Tagaytay).

Manila Boy is our Boy

Sa pamantayang ito nabuhay ako ng 20 taon at naniwala na ang isang aksyon film ay ganito ang balangkas. Halos kapareho ng mga aksyon film sa US. Ngunit may isang karakter sa pelikulang pilipino, o maging sa buong kulturang popular ng Pilipinas, ang namumukod tangi sa pagiging Bida sa isang aksyon film.

Kilala si Robin Padilla sa pag-ganap sa papel ng isang "masamang-bida" o yung tinatawag natin sa ingles na Anti-Hero. Ang ganap lagi ay mayabang, maangas, babaero. Sa mga pelikula niya, maaari kong masabi na namumukod tangi ang Manila Boy.

Sa isang baryo, si Diego (Padilla) ay kilala bilang isang walang pakinabang na tambay na walang ginawa kundi manggulo. Isang araw ay kinausap siya ng kaniyang tiyo (Berting Labra) na lumisan sa kanilang baryo at gamitin ang mga abilidad ni Diego upang makipagsapalaran sa Maynila. Ilegal ang una niyang napasukan at nabulilyaso. Matapos maging matunog ang katayuan niya sa kulungan, kinuha siya ni Escudero (Tony Ferrer) upang maging tauhan sa kaniyang sindikato. Mula noo'y tumutulong na siya sa kaniyang mga kabaryo habang ginagawa ang kaniyang mga iligal na gawain.

Si Robin (Hood?) at Juday

Isang malaking surpresa sa akin ang Manila Boy, maaaring may mga elemento pa rin itong hawig sa mga tipikal na pelikula ngunit, mayroon itong mga aspetong kamangha-mangha. Kapansin-pansin dito ang hindi nito gaano pagsunod sa template ng isang aksyong pelikula: walang naging kahalikan si Diego na sexy-star (o tulad ni Sharon Cuneta) na tinuruan niyang bumaril habang nagbabakasyon sa Tagaytay, wala siyang sidekick, walang kinidnap, hindi umiyak si Diego, ang huling eksena ay hindi sa warehouse, at ang mga pulis ay hindi dumating pagkatapos ng barilan upang hulihin ang mga goons na zombie kundi upang makipagbarilan kay Manila Boy. Bukod dito, kapansin-pansin ang kagandahang biswal ng pelikula, tuwang tuwa ako sa pagkilos ng kamera at ang magagandang shots na kinunan. May kaunting pagkakahawig ang ilan sa mga eksena sa tekniko sa sinematograpiya ni Mike De Leon. Yun nga lang, mas gaganda pa sana ang pelikula kung nanatili itong biswal sa lenggwahe.

Nitong mga nakaraang linggo, ay natutuwa ako sa mga surpresang inihahatid ng ilang mga pelikulang atin na halos hindi gaano napagtutuunan ng pansin dahil sa pagiging tipikal nito sa paningin ng ilang manonood. Marahil ay isa itong paalala na hindi lang ang mga klasiko, kontemporaryo at arthouse ang dapat na pagtuunan ng mga kritiko natin ngunit maggugol din ng oras sa mga pelikulang ginawa para sa masa dahil ito marahil ang makatutulong sa atin upang mabigyang solusyon ang mga suliraning pangkalikhaan sa naghikahos at muling bumabangon nating pelikulang Pilipino.

Mga Lihim ng Kalapati (1987)

Direktor: Celso Ad Castillo
Runtime: 110 mins(?)
Mga Nagsiganap:
Isadora bilang MADONNA

Iniisip ko noon na si Ad Castillo ay puro pene ang ginagawa kaya hindi ako nangahas noon na manood ng mga gawa niya. Namulat ako sa mga sulatin ni Noel Vera ukol sa kanya. Simula noon naging bukas ako sa mga maaari niyang ipakita sa akin.

Sa mga gawa niya, pinakauna kong napanuod ay Ang Alamat ni Julian Makabayan (na nung Huwebes ko lang napanood), namangha ako sa pagka-biswal ng pelikula. Di ko lang ma-appreciate yung soundtrack, siguro sa itinagal na rin, pumangit na ang kalidad ng tunog.

Natuwa akong malaman noon na ang ipapalabas sa Tioseco-Bohinc Film Series ay ang isa sa mga lumang gawa ni Ad Castillo. Nagbigay ito ng pagkakataon sa akin upang mas lalo pang mamulat sa mundo ni Ad Castillo.

Simple lang ang paksa ng Mga Lihim ng Kalapati, tungkol ito sa kabaliwan. At wala nang iba pang paraan na maipakita itong mabuti kundi sa aspetong biswal. Bibihira lamang sa ating mamemelikula ang maging biswal sa tekniko.

Sa aking pagtitiyak, ay ito na ang pinaka-surreal sa mga likhang Pinoy na napanood ko. Sinusundan natin dito ang buhay ni Madonna (Isadora), mula pagkabata hanggang sa pangkasalukuyan, bago at habang nasa tuktok ng kanyang kawalang-katinuan. Ang lahat ng eksena ay ipinakita sa perspektiba ng isang baliw. Ang mga nakikita niya at naririnig. Isipin ko pa lang ang mga ito ay medyo kinikilabutan na ako (ngayon nagbabalik sa gunita ko yung mga eksena kasama yung lamig ng U-View, brrr).

Para bang sinadyang itayo ang bahay na ginawang set sa Baguio para sa pelikulang ito. Labis na nakatulong ang bahay na iyon sa pag-set ng mood sa manonood. Isa pang dagdag ang mahusay na production design dito (kredito kay Brillante Mendoza na siya ring assistant director sa pelikula). Nakakakilabot.

Marahil, isa ito sa mga pelikulang dapat pa nating pagtuunan ng pansin. Salamat sa mga tulad kong nagmamahal sa pelikula na nagbibigay sa atin ng pagkakataong muling mapanood (o mapanood sa unang pagkakataon) ang mga tulad nitong halos hindi alam sa kamalayan ng ordinaryong mamamayan (maraming salamat kay Jojo Devera sa pagpapahiram ng kopya sa Tioseco-Bohinc Film Series).